Mijn naam is Nel Kames. In 2027 ben ik 50 jaar getrouwd met mijn man Bert Kames. We hebben twee kinderen. Onze zoon Joey heeft twee kinderen: Jaivy (15) en Kasey (11). Onze dochter Patty heeft een zoontje van vier jaar, Jimmy.

Tien jaar geleden ben ik verhuisd van Den Haag naar Rijswijk. Ik vond Rijswijk een fijn dorp met veel groen, en ook het winkelcentrum In de Boogaard sprak mij erg aan. 

Mijn hele leven ben ik verbonden geweest met de Haagse Markt. Mijn vader, Piet Dame, heeft daar meer dan tachtig jaar gestaan. Zelf hielp ik als zesjarig meisje al mee bij mijn ouders. We verkochten toen tuinplanten en later zijn we overgestapt op bloemen. Mijn man leerde ik kennen in discotheek The Act in de Casuariestraat. Hij hielp zijn familie met de bloemenkraam in het Markthof en stond met een bakfiets bij de personeelsuitgang van de V&D. Onze gezamenlijke achtergrond in de bloemenwereld heeft ons samengebracht, en inmiddels werken we al ruim vijftig jaar samen in de bloemen.

Onze zoon Joey zet de Haagse Markt voort en onze dochter Patty staat in onze winkel, die wij in juni 1979 zijn begonnen. Mijn man doet nog steeds de inkoop van de bloemen en op drukke dagen zoals Valentijn, Moederdag, Vaderdag en Kerstmis helpen wij mee in de verkoop.

Ik ben inmiddels enkele jaren gepensioneerd en ga graag op vakantie en naar de camping. Politiek heeft mij altijd geïnteresseerd. Rita Verdonk en wijlen Pim Fortuyn zijn voorbeelden voor mij. Ik begon bij Trots op Nederland en later bij Groep de Mos in de gemeentepolitiek. Bij beide partijen heb ik op de kieslijst gestaan.

Toen ik tien jaar geleden in Rijswijk kwam wonen, werd ik meteen benaderd door Marc Weterings, die ik kende van Groep de Mos. Hij vroeg of we samen een partij wilden beginnen. Daar stond ik zeker voor open. Vanuit het niets haalde Rijswijks Belang twee zetels, vier jaar later vier zetels en nu zes zetels. Een topprestatie! Dit laat zien dat onze ombudspolitiek aanslaat: dicht bij de inwoners staan, zichtbaar zijn en niet alleen in verkiezingstijd. Dat is rijkelijk beloond, en nu zitten we voor het eerst in het college. Ik hoop dat we echt het verschil kunnen maken.

Luisteren naar inwoners en laagdrempelig zijn blijft onze kracht. We gaan langs bij mensen die ons benaderen. We beloven niets wat we niet kunnen waarmaken, maar we doen altijd ons uiterste best. We kunnen geen ijzer met handen breken; iedereen moet zijn steentje bijdragen om ons mooie dorp schoon, heel en veilig te houden.

Al jaren ben ik met Kerstmis aanwezig bij het diner in Stervoorde. Ik ga daar graag in gesprek met inwoners en help mee waar nodig. Ook bewonersavonden in de Muziekbuurt en Steenvoorde bezoek ik graag.

Ik hoop er weer vier mooie jaren van te maken. Aan mij en mijn collega’s — die inmiddels als familie voelen — zal het zeker niet liggen.